നിറക്കൂട്ട് സഹവാസക്യാമ്പ്

ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല ആദ്യമൊന്നും... ഇഷ്ടക്കേട് തോന്നിയത് സമയക്കുറവുകളോടും നാല് മതിലുകൾക്കകത്തുള്ള ഒതുങ്ങികൂടലുകളോടും മാത്രമായിരുന്നു...

ഓരോ ദിവസം കൂടും തോറും എന്നിൽ കൂടിവന്ന ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മയോട് ശക്തമായി പ്രതികരിച്ച കൂട്ടുകാരോട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു... എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തെ എനിക്ക് തിരിച്ചുതന്ന ഈ ക്യാമ്പിന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉള്ള സ്ഥാനം വളരെ വലുതാണ്... ഒരു പക്ഷെ മറ്റൊരാൾക്കും അതിന്റെ വലിപ്പം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞന്നു വരില്ല...

ആദ്യ രണ്ടു ദിനങ്ങൾ തള്ളിനീക്കാൻ വളരെ പാടുപെട്ടിരുന്നു.. ആൺകുട്ടികൾ പെൺകുട്ടികളുടെ കുറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി പാർലമെന്റിൽ പറയുന്നതിനായി ആദ്യം തന്നെ സ്പെഷ്യൽ കാമറകൾ കണ്ണുകളിൽ ഫിറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു..മിക്ക പാർലമെന്റുകളിലും അവരുടെ പ്രധാന ഇര നിർഭാഗ്യവശാൽ ഞാനായി തീർന്നു.. പക്ഷെ ഓരോ പ്രഭാതവും പൊട്ടിവിടരുമ്പോഴേക്കും ഇന്നലെ പറഞ്ഞതും പരിഹസിച്ചതും ഞങ്ങൾ അപ്പാടെ വിട്ടുപോകുമായിരുന്നു..എന്തുകൊണ്ടാണ് അതൊന്നും മനസ്സിൽ വച്ചുനടക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞത്...ഒരുമിച്ചുള്ള താമസം ആഹാരം മറ്റു പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇവയൊക്കെകൂടി ആയപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരു കുടുംബമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി..നീണ്ട പതിനഞ്ചു ദിവസങ്ങളിൽ ഒരാളോട് പോലും മുഖം കറുപ്പിക്കാനോ ഉറക്കെ സംസാരിക്കാനോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല..എപ്പോഴൊക്കയോ ഇരുന്ന് വിങ്ങികരഞ്ഞപ്പോഴൊക്കയും എന്റെ അധ്യാപകർ ഒപ്പമിരുന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ബിന്ദു ടീച്ചറുടെയും മിനിടീച്ചറുടെയും സാമിപ്യം ഓരോ നിമിഷവും അമ്മയുടെ കുറവ് നികത്തുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു... ഒരു നിഴലുപോലെ ഓരോ പെൺകുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം സുരക്ഷിതവലയം തീർത്ത് ഒപ്പം നിന്ന സാജിടീച്ചറെ കുറിച്ച് പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല...

പ്രസാദ് സർ, സന്തോഷ് സർ, ദിലീപ് സർ, അജി സർ, ഗോപൻ സർ , സബീന ടീച്ചർ എന്നിവർ ഞങ്ങളോട് കാണിച്ച സ്നേഹത്തിന് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിവരില്ല...

കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാർ പലരും വലിയൊരു പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു... ക്ളാസ്സിൽ കാണുന്ന ചിരിച്ച മുഖങ്ങളിൽ പലതും ക്യാമ്പിൽ തികച്ചും വിപരീതമായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ കാഴ്ചവയ്ച്ചപ്പോൾ ക്ളാസ്സിലെ ഗൗരവക്കാരായ പലരും വെറും സാധുക്കളാണെന്ന് മനസ്സിലായി...

ക്യാമ്പ് അനുഭവം
 തയ്യാറാക്കിയത് - മേഘ വി

a